Patientervaringen

Patientervaring Pelvic Congestion Syndroom

Wat mijn geschiedenis betreft kan ik kort zijn. Ik heb op mijn 19e jaar mijn eerste kind gekregen. Binnen de 3 jaren daarna heb ik nog twee kinderen gekregen. Tijdens de zwangerschap van mijn tweede kind begonnen de problemen wat betreft spataderen in mijn benen. Toen ik zwanger was van mijn 3e kind had ik zoveel last van de spataderen in mijn benen en bij mijn vagina dat normaal zitten op een toilet niet meer mogelijk was. Het zag er van onderen uit alsof er een enorme tennis bal in zat. Ook waren de aderen in mijn benen behoorlijk vergroot. Hiervoor droeg ik steunkousen.

Tijdens de bevalling had ik veel moeite om de baby naar buiten te drijven. Van onderen was het zo opgezet dat het hoofdje ruim 20 minuten heeft gestaan. Het betrof een thuisbevalling dus de versloskundige kon weinig voor mij beteken. Ik voelde bij haar de paniek omdat ze niet durfde te knippen. Uiteindelijk is het kindje toch geboren. Als advies van de verloskundige voor een evenutele volgende zwangerschap was dat ik voor de bevalling niet meer thuis mocht bevallen.

 Na mijn derde zwangerschap ben ik geopereerd aan de spataderen in mijn beide benen. Ik kreeg van de arts te horen dat er behoorlijk grote aderen insufficient waren. Ik ben door 2 chirurgen tegelijk geopereerd .De operatie duurde maar liefst  4 uur. Hierna was het probleem nog niet over en bleef ik klachten houden. Ik ben nogmaals geholpen dmv inspuitingen in mijn onderbenen. Vervolgens heb ik de klachten die er nog steeds waren genegeerd en heb ik er een tijd lang niks meer aan laten doen.

 In 2008 ben ik bevallen van mijn 4e kind. Tijdens de zwangerschap waren de klachten dus danig dat ik niet kon lopen zonder steunkousen aan beide benen. Dit waren lange steunkousen voor het hele been. Ook een bezoek naar het toilet was een drama. Ik kon alleen nog maar scheef op het toilet zitten. De versloskundige schrok van mijn opgezette onderkant en heeft mij door verwezen naar het ziekenhuis. De rest van mijn zwangerschap ben ik onder controle van een gynaecoloog gebleven. Door mijn ervaring tijdens de bevalling van mijn 3e kind moest ik in het ziekenhuis bevallen. Ook is er in overleg besloten om een ruggenprik te geven.

 In 2009 ben ik nogmaals geopereerd aan de spataderen in mijn benen. Weer duurde de operatie ruim 4 uren en zijn beie benen in 1 operatie door 2 chirurgen behandeld. Helaas was het resultaat niet naar wens en bleven de klachten.

 Tijdens een sport waarbij ik moest springen kon ik mijn urine niet ophouden. Lang staan of zitten was een crime.. Vooral mijn linker boven been gaf veel klachten. Lang op een stoel zitten is er niet bij. Dit geeft een afgeknepen gevoel. Ook het zitten op een zadel van mijn fiets is pijnlijk.

 In maart 2013 ben ik in het ziekenhuis van Drachten geopereerd. Ditmaals dmv een kleine snede in mijn lies. Ik vond het aanprikken onprettig maar te doen. De draad die vervolgens in de ader naar binnen ging kon ik echt voelen. Evenals de coins die zijn geplaatst. Dit laatste heb ik tot ongeveer twee weken nog gevoeld. Al met al vond ik de ingreep goed te doen en is een deel van mijn klachten verholpen. Ik kan weer springen tijdens het sporten zonder dat ik urine laat lopen. Helaas moet ik nogmaals worden geholpen omdat het niet mogelijk was om via de snede in mijn rechter lies overal bij te kunnen. Volgens de arts lopen mijn aderen nogal stijl naar beneden waardoor het niet goed mogelijk was om goed naar de rechterzijde van mijn lichaam te kunnen komen. Hierdoor ben ik momenteel op een wachtlijst geplaatst voor een tweede operatie. Ditmaals moeten ze via de hals ader naar binnen om er goed bij  te kunnen komen. Dit zal naar alle waarschijnlijk pas in juni plaats vinden omdat ik vanwege mijn opleiding en de daarbij horende examens geen tijd heb om er een aantal dagen uit te liggen.

 Al met al kan ik toch wel zeggen dat de hele behandeling mij is meegevallen. Enkel het aanprikken van de lies ader vond ik pijnlijk. Maar dit komt ook omdat ik het gewoon eng vond. De nasleep van de behandeling vond ik enorm meevallen. Nu ik de volgende keer via de halsader wordt aangeprikt zal ik er toch meer tegen op zien. Temeer omdat ik heb gehoord van de cardioloog dat dat vervelend is voor de patient. Maar ik laat het maar over me heen komen. Ik hoop dat de klachten in mijn rechter boven been dan over zijn. Temeer omdat dat veel pijn opleverd.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.